„Niewolnicy Paryża” Émila Gaboriaua to powieść napisana w połowie XIX wieku. Akcja rozgrywa się w Paryżu i dotyka tematów biedy i społecznych konfliktów, prezentowanych poprzez życie postaci. Głównymi bohaterami są Rose Pigoreau – młoda kobieta żyjąca w skrajnej biedzie – oraz Paul Violaine, człowiek zmaganiający się z rozpaczą. Powieść zaczyna się w bardzo zimnym dniu w Paryżu; młodzi małżeństwo próbuje poradzić sobie z trudnościami w zaniedbanym pensjonacie o nazwie „Hôtel du Pérou“. Rose, która zmaga się z ciężarami biedy, grą w karty w poszukiwaniu pociechu w przepowiedzeniach dotyczących ich przyszłości, podczas gdy Paul wyraża swoją rozpacz z powodu tej sytuacji. Ich rozmowa pokazuje, jak trudna jest ich finansowa sytuacja oraz jak groźny jest ryzyk eksmisji ze strony wynajmodawcy. W momencie, gdy myślą o swojej beznadziejskiej przyszłości, otrzymują nieoczekiwany wizytę tajemnicznego ojca Tantaine’a, który proponuje im pomoc w potrzebie… Jego zamiary pozostają jednak niejasne, a oferowana pożyczka doprowadza do serii wydarzeń, które zmieniają ich losy.