„Wymagania Rzymu” Elizabeth Schoffen to wspomnienia napisane na początku XX wieku. W tym tekście autorka opowiada o swoim osobistym doświadczeniu trwającym przez trzydzieści jeden rok jako siostra miłosierdzia w Kościele rzymskokatolickim. Poprzez swój opis Schoffen chce ujawnić surowe wymagania i represywnie warunki, z którymi muszą stawić czoła kobiety w klasztorach, a także zwrócić uwagę na tematy religijnego więzienia, posłuszeństwa oraz osobistej wolności. Wstęp do wspomnień przybija ton naglębi i głębokiej refleksji. Schoffen wyraża determinację, by odkryć prawdę o życiu w klasztorze, który porównuje do więzienia otoczonego religijną oddannością. Opisuje swój early life, ukształtowany w środowisku gorących katolików, co doprowadziło ją do wstępu do zakonu. W pierwszych rozdziałach wyraża swoje rozczarowanie represywną hierarchią i surowymi regułami, które rządziły jej życiem – mowa tu o doświadczeniach z okresu nowicjatu, walce z ignorancją oraz indoktrynacji, która utrzymywała ją i jej kolegów w posłuszeństwie. Jest jasne, że Schoffen ma za cel nie tylko opowiedzieć swoją historię, ale także zwrócić uwagę czytelników na szersze implikacje takich religijnych instytucji dla wolności indywidualnej i wartości społecznych.