«رباعیات صوفیانهٔ عمر خیام» اثر عمر خیام مجموعهای مهم از اشعار است که احتمالاً در اوایل قرن بیستم گردآوری شده است. این اثر ترجمههایی از رباعیات مشهور خیام، که با نام «رباعیات» نیز شناخته میشوند، را همراه با تحلیلهایی از مترجمان گوناگون، از جمله ادوارد فیتزجرالد و ای. اچ. وینفیلد، ارائه میکند. این مجموعه به مضامین تصوف میپردازد و پرسشهای مابعدالطبیعی و وجودی مطرحشده از سوی خیام را بررسی میکند؛ خیام چهرهای برجسته در ادبیات فارسی است که به دیدگاه فلسفیاش دربارهٔ زندگی و عشق شهرت دارد. آغاز این مجموعه، از دریچهٔ رابطهٔ خیام با تصوف، خوانندگان را با زندگی و زمینهٔ فلسفی او آشنا میکند. در این بخش، پیشینهٔ او بهعنوان دانشمندی فرهیخته و شاعری که با پرسشهای هستی و معنویت، از ویژگیهای سنت عرفانی، دستوپنجه نرم میکرد، برجسته میشود. بخشهای نخست بینشهایی دربارهٔ برداشتهای خیام از امر الهی و وضعیت انسانی ارائه میدهند و نشان میدهند که او چگونه میان میل شخصی، تأمل وجودی و جستوجوی حقیقت حرکت میکرد. این مضامین زمینه را برای رباعیات بعدی فراهم میکنند؛ رباعیاتی که زیبایی را با تأملی عمیقاً فلسفی درهم میآمیزند و خوانندگان را فرامیخوانند تا دربارهٔ تجربههای زندگی خود ژرف بیندیشند.