«قانون ایفوگائو» اثر آر. اف. بارتون، گزارشی قومنگارانه است که در اوایل سدهٔ بیستم نوشته شده است. این اثر به بررسی نظام حقوقی و آدابورسوم قوم ایفوگائو میپردازد؛ مردمی که بهسبب تراسهای پیچیدهٔ کشت برنجشان در فیلیپین شناخته میشوند. در این کتاب ریشههای قانون ایفوگائو، از جمله پیوند آن با آدابورسوم و تابوها، بررسی میشود و موضوعاتی از حقوق خانواده و حقوق مالکیت گرفته تا حقوق کیفری و مسئولیتهای اجتماعی مورد کاوش قرار میگیرد. آغاز اثر فرهنگ ایفوگائو را معرفی میکند و بر فقدان حکومت سیاسی رسمی در میان آنان، در کنار وجود نظامهای نیرومند حقوق عرفی مبتنی بر تابوها و هنجارهای اجتماعی، تأکید میورزد. اثر بر این دیدگاه استوار است که قوم ایفوگائو، با وجود آنکه بیگانگان آنان را «وحشی» نامیدهاند، از طریق قوانین عرفی خود ــ که برای ساختار اجتماعیشان حیاتی است ــ صلح و انسجام نسبی را حفظ میکنند. بارتون زمینه را برای بررسی جامع جنبههای منحصربهفرد قانون ایفوگائو، از جمله قراردادهای ازدواج، ارثبری اموال و مسئولیتهای قبیلهای، فراهم میکند و در عین حال این رویهها را در چارچوب گفتمانی گستردهتر دربارهٔ جوامع ابتدایی جای میدهد.