„Prawo Ifugao” autorstwa R. F. Bartona to etnograficzny tekst napisany na początku XX wieku. Publikacja dokonuje dogłębnego rozpatrzenia systemu prawnego i obyczajów ludzi Ifugao, grupy znanej ze swoich złożonych teras uprawnych ryża na Filipinach. Autor bada korzenie prawa Ifugao, w tym jego związek z obyczajami i tabu, a także rozważa takie tematy jak prawo rodzinne, prawa własności, prawo karniste oraz społeczna odpowiedzialność. W introdukcji do dzieła przedstawiona jest kultura Ifugao, zaznaczając brak u nich formalnego rządzenia, ale istnienie silnych systemów prawa obyczajowego wywodzących się z tabu i społecznych norm. Autor twierdzi, że mimo tego, że osoby z zewnątrz mogą nazywać ludzi Ifugao „barbarami”, dzięki ich prawom obyczajowym ta grupa utrzymuje względny spokój i jedność. Barton przygotowuje grunt dla dogłębnego badania unikalnych aspektów prawa Ifugao, w tym umowy ślubne, spadkobierstwo majątku oraz obowiązki w ramach klanów, a także umieszcza te praktyki w szerszym antropologicznym kontekście społeczności pierwotnych.