‘The Oxford Reformers: John Colet, Erasmus, and Thomas More’ van Frederic Seebohm is een historisch verslag dat werd geschreven aan het eind van de 19e eeuw. Het boek richt zich op de samenwerking en de gedeelde intellectuele inspanningen van drie prominente figuren uit de renaissance: John Colet, Erasmus en Thomas More, met name in het kader van hun reformistische ideologieën die ontstonden tijdens de overgang van middeleeuwse naar moderne denkwijze. In het begin van het boek wordt beschreven hoe John Colet rond 1496 uit Italië terugkeerde naar Oxford, waarbij de belangrijke rol van zijn lezingen over de brieven van Paulus wordt benadrukt. Deze lezingen markeerden een verschuiving richting een nieuwere focus op de Heilige Schrift aan de universiteit – een thema dat door veel geleerden van zijn tijd werd geminacht. Colets onorthodoxe benadering van de interpretatie en het onderwijs van de Bijbel wordt gezien als een cruciaal moment dat zowel nieuwsgierigheid als weerstand opriekte bij de traditionele academische gemeenschap in Oxford. Dit legt de basis voor een verkenning van hoe Colet, Erasmus en More probeerden om de complexiteiten en tegenstellingen van hun tijd te overwinnen, en hoe ze elkaar beïnvloedden in hun reformistische ambities.