Frederic Seebohm tarafından yazılan “Oxford Reformcuları: John Colet, Erasmus ve Thomas More”, 19. yüzyılın sonlarında kaleme alınmış bir tarihi eserdir. Eser, Rönesans döneminin üç önde gelen ismi olan John Colet, Erasmus ve Thomas More’un işbirlikçi çabalarına ve ortak entelektüel arayışlarına odaklanmaktadır; özellikle de Orta Çağ’dan Modern Düşünce’ye geçiş sürecinde geliştirdikleri reformist ideolojiler bağlamında bu konular ele alınmıştır. Kitabın baş kısmında, John Colet’in yaklaşık 1496 yılında İtalya’dan Oxford’a dönüşü anlatılmakta ve Aziz Pavlus’un Mektupları üzerine yapacağı derslerin önemi vurgulanmaktadır. Bu dersler, o dönemdeki bilim insanları tarafından büyük ölçüde göz ardı edilen Kutsal Kitap’a yeniden odaklanmayı simgeler. Colet’in Kutsal Kitap yorumlama ve eğitimi konusundaki alışılmadık yaklaşımı, Oxford’daki geleneksel akademik çevrelerde hem merak uyandırmış hem de dirençle karşılanmıştır. Bu durum, Colet, Erasmus ve Thomas More’un dönemlerinin karmaşıklıkları ve çelişkileri içinde nasıl yol bulmaya çalıştıklarını ve birbirlerinin reformist görüşleri üzerindeki etkilerini incelemek için önemli bir zemin oluşturmuştur.