Książka Frederica Seebohma „Reformatorzy z Oksfordu: John Colet, Erasmus i Thomas More” jest dziełem historycznym napisanym u schyłku XIX wieku. Praca skupia się na współpracy i wspólnych intelektualnych dążeniach trzech wybitnych postaci renesansu: Johna Coleta, Erasmusa i Thomasa More’a, w szczególności w kontekście ich reformatorskich ideologii, które narodziły się w okresie przejścia od średniowiecznej do nowoczesnej myśli. Na początku książki opisuje się powrót Johna Coleta z Włoch do Oksfordu w okolicach 1496 roku, podkreślając znaczenie jego przyszłych wykładów o listach św. Pawła – wydarzenia, które stanowiło początek nowego kierunku badań na uczelni, dotychczas zaniedbanych przez uczonych tego okresu. Niestandardowy podejście Coleta do interpretacji i nauczania Pisma Świętego prezentuje się jako kluczowy moment, mogący wywołać zarówno ciekawość, jak i opór ze strony tradycyjnych akademickich kręgów Oksfordu. To otwiera drogę dla rozważania tego, w jaki sposób Colet, Erasmus i More usiłowali poradzić sobie z złożonościami i sprzecznościami swojej epoki, a także jak wpływali na wzajemne reformatorskie zamierzenia.