کتاب «Seductio Ad Absurdum» اثر امیلی هان، راهنمایی بحثبرانگیز است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر به بررسی اصول و شیوههای اغواگری میپردازد و میکوشد برداشتهای غالباً نادرست و سادهانگارانه از این هنر را به چیزی تحلیلیتر و ساختارمندتر تبدیل کند. کتاب تحول اغواگری را در بسترهای تاریخی و تفسیرهای مدرن بررسی میکند و در عین حال قصد دارد راهنمایی عملی برای اغواگران مشتاق ارائه دهد. آغاز کتاب مفهوم اغواگری را بهعنوان کنشی اجتماعی و پیچیده معرفی میکند که بهقدر کافی مورد مطالعه قرار نگرفته است. هان دربارهٔ ابهام اصطلاح «اغواگری» بحث میکند، تعاریف گوناگونی ارائه میدهد و از برداشتی معاصر از این اصطلاح دفاع میکند که ماهیت سیال آن و هنجارهای در حال تغییر جامعه را بازتاب دهد. او در سراسر این مقدمه، تحول اغواگری را از شیوههای تاریخیِ مقید به نقشهای جنسیتی سختگیرانه تا برداشتی مدرن برجسته میکند؛ برداشتی که پیچیدگی روابط و امیال انسانی را به رسمیت میشناسد. این بخش آغازین، پایهای برای درسهای گوناگون و آزمایشهای فرضی دربارهٔ اغواگری است که در ادامهٔ کتاب میآیند.