‘Seductio Ad Absurdum’ van Emily Hahn is een provocerend handboek dat werd geschreven in de vroege 20ste eeuw. Het boek gaat dieper in op de principes en praktijken van verleiding en probeert de vaak verkeerd begrepen en vereenvoudigde percepties over deze kunst om te toveren in een meer analytische en gestructureerde benadering. Het verkent de ontwikkeling van verleiding door middel van historische contexten en moderne interpretaties, met als doel praktische richtlijnen te bieden aan alle die zich willen bewegen in de wereld van verleiding. In het begin van het boek wordt het concept van verleiding beschreven als een complexe sociale praktijk die tot nu toe onvoldoende is bestudeerd. Hahn bespreekt de dubbelzinnigheid van het begrip ‘verleiding’, presenteert verschillende definities en pleit voor een contemporane interpretatie die de fluiditeit van dit fenomeen en de veranderende maatschappelijke normen weerspiegelt. Ze wijst erop hoe verleiding zich heeft ontwikkeld van historische praktijken die werden bepaald door strenge genderrollen naar een moderne benadering die de complexiteit van menselijke relaties en verlangens erkent. Deze inleiding vormt de basis voor de verschillende lesgrepen en hypothetische experimenten over verleiding die in het boek worden behandeld.