The Persian Mystics: Jalálu'd-dín Rúmí
دربارهٔ این کتاب
«عارفان ایرانی: جلال‌الدین رومی» اثر اف. هادلند دیویس، پژوهشی جامع دربارهٔ عرفان صوفیانه است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر به زندگی و آموزه‌های شاعر و فیلسوف نامدار ایرانی، جلال‌الدین رومی، می‌پردازد؛ شخصیتی که به سبب بینش‌های ژرف عرفانی و شعر غنایی‌اش شهرت دارد. این پژوهش نه‌تنها جوهرهٔ نوشته‌های رومی، بلکه مفاهیم بنیادین تصوف را نیز دربرمی‌گیرد و بر مضامینی چون عشق، وحدت الهی و جست‌وجوی روشنایی معنوی تأکید می‌کند. نویسنده در آغاز متن، مقدمه‌ای بر تصوف ارائه می‌دهد و خاستگاه و زمینهٔ تاریخی آن را شرح می‌دهد. دیویس اهمیت اصطلاح «صوفی» را توضیح می‌دهد؛ این اصطلاح به گروهی اشاره دارد که در آغاز زیاده‌روی مادی‌گرایانه را رد می‌کردند و در عوض زندگی ساده و سرشار از devotion را برمی‌گزیدند. او با اشاره به تأثیرات گوناگون بر تصوف، از جمله نوافلاطونی‌گری، چارچوبی فکری ترسیم می‌کند و در عین حال بر سهم منحصربه‌فرد صوفیان نخستین، مانند رابعه و منصور حلاج، تأکید می‌گذارد. بخش آغازین زمینه را برای بررسی دقیق زندگی و آثار رومی فراهم می‌کند و تصوف را سنتی غنی معرفی می‌کند که بر تجربه‌های ژرف عشق الهی و پیوند با محبوب استوار است.
