„Persyjscy mistycy: Dżalaluddin Rumī“ autorstwa F. Hadlanda Davisa to kompleksowe studium sufickiego mistyцизmu, napisane na początku XX wieku. Praca dokładnie opisuje życie i nauki słynnego perskiego poety i filozofa Dżalaluddina Rumī, cenionego za swoje głębokie mistyczne spojrzenia oraz liryczną poezję. Badanie to nie tylko oddaje esencję dzieł Rumī, ale także fundamentalne zasady sufizmu, akcentując tematy miłości, boskiej jedności i dążenia do duchowego oświecenia. Na początku tekstu autor przedstawia wprowadzenie do sufizmu, opisując jego pochodzenie i historyczny kontekst. Davis wyjaśnia znaczenie terminu „sufi”, który odnosi się do grupy osób, które odrzuciły materialistyczne przesady i zamiast tego przyjęły życie prostoty i oddania. Ustanawia intelektualną ramę, odnosząc się do różnych wpływów na rozwoj sufizmu, w tym neoplatonizmu, a także podkreślając wyjątkowy wkład pierwszych sufichów, takich jak Rabi’a i Mansur al-Hallaj. Wstępna część tekstu przygotowuje grunt dla dogłębnego rozpatrzenia życia i dzieł Rumī, prezentując sufizm jako bogatą tradycję skupioną wokół głębokich doświadczeń boskiej miłości i jedności z Tym, Kogo Kochamy.