Alvaro de Kamposning “Ultimatum” asari XX asr boshlarida, aniqrog‘i 1917-yilda yozilgan provokatsion, manifestga o‘xshash matndir. Kitob zamonaviy Yevropa jamiyati, uning siyosatchilari va madaniyat namoyandalariga nisbatan nafratni ifodalovchi tanqidiy va satirik asardir. Unda umidsizlik, ijodkorlikning turg‘unligi va yangi, innovatsion dunyo tartibiga bo‘lgan intilish mavzulari yoritiladi. “Ultimatum”da portugaliyalik shoir Fernando Pessoaning heteronimi bo‘lgan Alvaro de Kampos ko‘plab nufuzli shaxslarga qarshi keskin g‘azabnomasini yo‘llab, ularni Yevropaning axloqiy va intellektual tanazzuliga hissa qo‘shishda ayblaydi. Matn ehtirosli va jo‘shqin ohangda sivilizatsiyaning “fallência geral”ini, ya’ni umumiy muvaffaqiyatsizligini e’lon qiladi hamda jamiyat dardlari insoniy sezgirlik bilan zamonaviy hayotning ta’sirlari o‘rtasidagi chuqur uzilishdan kelib chiqishini ilgari suradi. Kampos ijodkorlikni jonlantirish uchun “sun’iy moslashuv”ga chaqiradi va siyosiy, badiiy hamda falsafiy paradigmalarda tub o‘zgarishlarni taklif etadi. Oxir-oqibat, u to‘laqonlilik, murakkablik va uyg‘unlikni o‘zida mujassam etgan “Supermenlar” boshqaradigan kelajakni tasavvur qiladi hamda Birinchi jahon urushi tartibsizliklari ichida jamiyat qadriyatlari va tuzilmalarini qayta kashf etishga undaydi.