„Ultimatum” Alvaro de Camposa to prowokacyjny, przypominający manifest tekst napisany na początku XX wieku, a dokładniej w 1917 roku. Książka jest dziełem krytycznym i satyrycznym, wyrażającym pogardę dla współczesnego społeczeństwa europejskiego, jego polityków i postaci kultury. Porusza tematy rozczarowania, stagnacji twórczości oraz tęsknoty za nowym, innowacyjnym ładem światowym. W „Ultimatum” Alvaro de Campos, heteronim portugalskiego poety Fernanda Pessoi, kieruje gwałtowną tyradę przeciwko wielu prominentnym postaciom, oskarżając je o przyczynianie się do moralnego i intelektualnego upadku Europy. Tekst przyjmuje namiętny i pełen energii ton, ogłaszając „fallência geral”, czyli powszechną klęskę cywilizacji, i sugerując, że bolączki społeczeństwa wynikają z głębokiego rozdźwięku między ludzką wrażliwością a bodźcami współczesnego życia. Campos wzywa do „sztucznej adaptacji”, aby ożywić twórczość, proponując radykalne zmiany w paradygmatach politycznych, artystycznych i filozoficznych. Ostatecznie wyobraża sobie przyszłość kierowaną przez „Nadludzi”, którzy ucieleśniają pełnię, złożoność i harmonię, nawołując do ponownego wynalezienia wartości i struktur społecznych pośród chaosu pierwszej wojny światowej.