«Характары» Жана дэ Лабруйера — зборнік маральных і сацыяльных разважанняў, напісаных у канцы XVII стагоддзя. У творы даследуецца чалавечая прырода і глупствы грамадства праз серыю замалёвак характараў, якія крытыкуюць і асвятляюць сацыяльныя нормы і паводзіны таго часу. Сам Лабруйер паказаны як праніклівы назіральнік і крытык чалавечага стану, які абапіраецца на свой досвед пры двары і ў грамадскіх колах сваёй эпохі. У пачатку «Характараў» ва ўводзінах раскрываецца погляд Лабруйера на мараль, літаратуру і грамадства. У іх ясна сказана, што ён не імкнецца ствараць максімы, а яго твор з’яўляецца падрабязным назіраннем за чалавечымі страсцямі і заганамі. Ён сцвярджае, што яго характары — гэта зборныя вобразы, створаныя на аснове розных людзей, што дазваляе даць больш шырокі каментарый да чалавечай прыроды, а не проста намаляваць пэўныя партрэты. Гэты раздзел задае тон даследаванню паводзін грамадства ў канцы XVII стагоддзя, дзе тонкая крытыка Лабруйера раскрывае павярхоўнасць чалавечых узаемаадносін і наступствы ганарлівасці ды марнасці на фоне прыдворнага жыцця Людовіка XIV.