«خصلتها» اثر ژان دو لابرویر مجموعهای از تأملات اخلاقی و اجتماعی است که در اواخر قرن هفدهم نوشته شده است. این اثر طبیعت انسان و حماقتهای جامعه را بررسی میکند و مجموعهای از طرحهای شخصیتی ارائه میدهد که هنجارها و رفتارهای اجتماعی آن دوران را نقد و روشن میکنند. خود لابرویر بهعنوان ناظری تیزبین و منتقد وضعیت انسانی برجسته میشود و از تجربههایش در دربار و محافل اجتماعی زمانهاش بهره میگیرد. در آغاز «خصلتها»، مقدمه چشماندازی از دیدگاه لابرویر درباره اخلاق، ادبیات و جامعه ارائه میدهد. در آن روشن میشود که او قصد ندارد جملات قصار بیافریند، بلکه اثرش مشاهدهای دقیق از شورها و رذایل بشریت است. او بیان میکند که شخصیتهایش ترکیبی برگرفته از افراد گوناگوناند و این امر امکان تفسیری گستردهتر از طبیعت انسان را فراهم میکند، نه اینکه صرفاً به ترسیم چهرههای مشخص بپردازد. این بخش زمینه را برای بررسی رفتار اجتماعی در اواخر قرن هفدهم فراهم میکند؛ جایی که نقد ظریف لابرویر به سطحیبودن تعاملات انسانی و پیامدهای غرور و خودبینی در پسزمینه زندگی درباری لویی چهاردهم میپردازد.