«Гісторыя мусульман Сіцыліі, т. II» Мікеле Амары — гістарычнае даследаванне, напісанае ў сярэдзіне XIX стагоддзя. У кнізе разглядаюцца палітычныя і прававыя структуры мусульманскай супольнасці на Сіцыліі ў перыяд іх панавання пасля заняпаду візантыйскага ўплыву. У ёй грунтоўна даследуюцца дзяржаўнае кіраванне, правы ўласнасці і грамадская дынаміка сярод розных груп, якія насялялі Сіцылію ў мусульманскі перыяд. У пачатку працы падкрэсліваецца кантраст паміж ранейшым візантыйскім грамадствам і больш жывой і дзейнай мусульманскай супольнасцю, якая прыйшла яму на змену. Даследаванне пачынаецца з падрабязнага аналізу палітычнага кіравання пры розных дынастыях, асаблівая ўвага надаецца ролі эміра і складанаму характару мясцовай улады. Амары паказвае, як эміры валодалі значнай уладай, часта незалежнай ад халіфата, што стварыла перадумовы для наступных праблем мясцовага кіравання. У тэксце таксама закранаецца ўзнікненне сацыяльнай напружанасці паміж рознымі этнічнымі і племяннымі групамі, такімі як арабы і берберы, а таксама паміж мясцовым насельніцтвам і яго кіраўнікамі, што адлюстроўвае багатую карціну ўзаемадзеянняў, характэрных для таго гістарычнага перыяду.