„Historia Muslimów na Sycylii, tom II” autorstwa Michele Amari to dzieło historyczne napisane w połowie XIX wieku. Książka zajmuje się analizą politycznych i prawnych struktur społeczności muzułmańskiej na Sycylii w okresie jej panowania po spadku wpływu Bizancjum. Dokładnie opisuje system rządzenia, prawa własności oraz dynamikę społeczną pomiędzy różnymi grupami, które zamieszkiwały Sycylię w czasach muzułmańskich. Wstęp do dzieła podkreśla kontrast między wcześniejszym bizantyńskim społeczeństwem a bardziej dynamiczną i aktywną społecznością muzułmańską, która nastąpiła po nim. Zaczyna się od detalicznej analizy politycznego rządzenia pod różnymi dynastiami, z szczególnym naciskiem na rolę emira oraz złożoną strukturę lokalnych władz. Amari pokazuje, jak emirowie sprawowali znaczną władzę, często niezależną od kalifatu, co stanowiło preludium do późniejszych problemów z rządzeniem na poziomie lokalnym. Tekst dotyka również narastania społecznych napięć pomiędzy różnymi etnicznymi i plemiennymi grupami, takimi jak Arabowie i Berberzy, a także między miejscowym ludnością a jej władzami, odnosząc się do złożonej sieci interakcji, które charakteryzowały ten okres historyczny.