«نقد قوهٔ حکم» اثر ایمانوئل کانت، رسالهای فلسفی است که در سال ۱۷۹۰ منتشر شد. این اثر، سومین بخش از سهگانهٔ نقدی کانت، با بررسی ماهیت خودِ حکم، میان پژوهشهای پیشین او دربارهٔ شناخت و اخلاق پیوند برقرار میکند. این اثر که به بخشهای زیباییشناختی و غایتشناختی تقسیم شده است، بررسی میکند که چگونه دربارهٔ زیبایی، امر والا و غایت در طبیعت داوری میکنیم. کانت مفهوم احکام «ذهنیِ کلی» را مطرح میکند و نشان میدهد که چگونه تجربههای زیباییشناختی مدعی اعتبار فراتر از ترجیح شخصیاند، در حالی که در برابر تعیین مطلق مقاومت میکنند.
پیوندهای ویکیپدیا: