„Krytyka osądu” Immanuela Kanta to filozoficzne dzieło wydane w 1790 roku. Jest trzecią częścią kantowskiej trylogii krytycznej i łączy wcześniejsze badania Kanta dotyczące poznania i moralności, eksplorując samą naturę osądu. Dzieło składa się z dwóch części: estetycznej i teleologicznej; analizuje, w jaki sposób formuujemy sądy o piękniu, sublimnym oraz celowości w przyrodzie. Kant wprowadza pojęcie „subiektywnie uniwersalnych” osądów, pokazując, jak doświadczenia estetyczne mogą mieć ważność ponad indywidualnymi upodobaniami, a jednocześnie opierać się na absolutnych kryteriach.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/Critique_of_Judgment