„Podstawowe zasady metafizyki moralności” Immanuela Kanta to filozoficzny traktat napisany w końcu XVIII wieku. To dzieło stanowi fundamenty współczesnej teorii etyki, zajmując się specjalnie podstawami filozofii moralnej oraz esencjalną naturą obowiązku. Kant bada pojęcia dobrej woli, moralnego obowiązku oraz formułowania praw moralnych, które przekraczają indywidualne skłonności, proponując ramy rozumienia moralności oparte na racjonalnych zasadach. W początku tekstu Kant rozważa różnice pomiędzy poszczególnymi gałęziami filozofii, argumentując o konieczności istnienia metafizyki moralności niezależnej od wpływu doświadczeń. Uznaje, że prawdziwe działania moralne muszą wynikać z czystego poczucia obowiązku, motywowanego racjonalnością, a nie z self-interestu lub emocyjnych skłonności. Kant wprowadza pojęcie kategorycznego imperatywu, który definiuje jako uniwersalne prawo moralne, przyznawane racjonalnym istotom w procesie podejmowania decyzji. Ta fundamentalna koncepcja pokazuje, że moralna wartość nie wynika z rezultatów działań, lecz z motywacji opartych na obowiązku i szanujących wewnętrzną wartość racjonalnych istot jako celów w sobie.