„Krytyka czystego rozumu” Immanuela Kanta to filozoficzne dzieło wydane w 1781 roku. Kant bada granice i zakres metafizyki, pytając, jak możemy coś znać, zanim to faktycznie doświadczymy. Kłóni się zarówno z tradycjami racjonalistycznych, jak i empirystycznych, prezentując rewolucyjne idee dotyczące przestrzeni, czasu i poznania. Centralnym pytaniem, które stanowi motywację tego dzieła, jest: „W jaki sposób możliwe są syntetyczne osądzania a priori?” Kant twierdzi, że to pytanie ma kluczowe znaczenie dla istnienia samej ludzkiej rozumu.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/Critique_of_Pure_Reason