The Critique of Practical Reason
„Krytyka praktycznego rozumu” Immanuela Kanta to filozoficzne dzieło wydane w 1788 roku. Jako druga z trzech krytyk Kanta, ta publikacja badaje, w jaki sposób czysty rozum może motywować moralne działanie niezależnie od doświadczeń zmysłowych. Dzieło ustala zasady morali, analizuje pojęcie najwyższego dobra oraz wprowadza słynne postulaty o istnieniu Boga i niesmiertności duszy. Budując na wcześniejszych pracach Kanta, „Krytyka praktycznego rozumu” włącza etykę w ramy jego szerszej krytycznej filozofii, badając, w jaki sposób wyłącznie rozum determinuje wolę człowieka.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/Critique_of_Practical_Reason