The Critique of Practical Reason
Immanuel Kant’ın “Pratik Akıl Eleştirisi”, 1788 yılında yayımlanan bir felsefi eserdir. Kant’ın üç eleştirisinin ikincisi olan bu eserde, saf aklın duyusal deneyimlerden bağımsız olarak ahlaki eylemleri nasıl motive edebileceği incelenmektedir. Eser, ahlakın ilkelerini ortaya koyar; en yüksek iyilik kavramını ele alır ve Tanrı’nın varlığı ile ruhun ölümsüzlüğüne dair ünlü önermeleri sunar. Daha önceki eseri “Ahlakın Temelleri” üzerine inşa edilen bu çalışmada, Kant etiği daha geniş kapsamlı eleştirel felsefesi içinde yer alır ve yalnızca aklın iradeyi nasıl belirlediğini araştırır.
Bu kitap hakkındaki Wikipedia sayfası: en.wikipedia.org/wiki/Critique_of_Practical_Reason