«حکمت شادمان» («La Gaya Scienza») اثر فریدریش ویلهلم نیچه، اثری فلسفی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این متن کاوش نیچه در مضامینی پیرامون هستی، ماهیت انسان و نقش خنده و شادی در تجربهٔ انسانی را ارائه میدهد. این اثر همچون پلی میان آثار پیشین او و اثر مشهورترش، «چنین گفت زرتشت»، عمل میکند و اندیشههای در حال تحول او دربارهٔ اخلاق، شناخت و ذات خودِ زندگی را به تصویر میکشد. آغاز «حکمت شادمان» زمینه را برای پژوهشی فلسفی و پربار دربارهٔ پیچیدگیهای هستی فراهم میکند. نیچه با تأمل در کشمکش همیشگی بشر برای بقا و معنا آغاز میکند و استدلال میکند که حتی «بدیهای» پنداشتهٔ طبیعت انسان نیز میتوانند بهگونهای مثبت به حفظ نوع کمک کنند. او اخلاقیات و ارزشهای تثبیتشده را نقد میکند و بر آن است که این امور اغلب در خدمت پنهان کردن جنبههای آشوبناک و غریزی زندگی انساناند. افزون بر این، نیچه مفهوم «حکمت شادمان» را مطرح میکند و بر این باور است که خندهای دگرگونکننده، خندهای ریشهدار در فهم پوچیهای زندگی، برای رشد فردی و جمعی ضروری است. در نهایت، این مقدمه به باور نیچه دربارهٔ توانایی فرد برای شکل دادن به درک خویش از هستی، در میان تناقضها و چالشهای ذاتی آن، اشاره دارد.