„Radosna mądrość“ Friedricha Wilhelma Nietsche jest dziełem filozoficznym napisanym na końcu XIX wieku. Ten tekst prezentuje rozmyślania Nietsche na temat istnienia, natury ludzkości oraz roli śmiechu i radości w doświadczeniu człowieka. Służy jako most pomiędzy wcześniejszymi dziełami autora a bardziej znanym „Tak mówi Zaratusza“, odzwierczając jego zmieniające się poglądy na moralność, wiedzę i istotę życia. Wstęp do „Radosnej mądrości” otwiera drogę dla dogłębnego filozoficznego badania złożoności istnienia. Nietsche rozpoczyna od refleksji nad nieustanną walką ludzkości o przetrwanie i sens życia, twierdząc, że nawet tak zwane „zła” w naturze człowieka mogą pozytywnie wpłynąć na zachowanie gatunku. Krytykuje ustalone normy moralne i wartości, argumentując, że często przykrywają one chaotyczne i instynktualne aspekty życia ludzkiego. Ponadto wprowadza pojęcie „radosnej mądrości“, twierdząc, że śmiech oparty na zrozumieniu absurdu życia jest niezbędny dla osobistego i kolektywnego rozwoju. W rezultacie ten tekst wskazuje na wierę Nietsche w siłę indywidału, który może samodzielnie kształtować swoje pojęcie o istnieniu, mimo jego wrodzonych sprzeczności i wyzwań.