‘Parisiana’ van Rubén Darío is een literair werk dat werd geschreven aan het eind van de 19e eeuw. Het boek bevat een verzameling reflecties en observaties, die zich voornamelijk richten op het leven van in ballingschap levende koninklijke figuren en op het verband tussen persoonlijke anekdotes en historische commentaren. De vertelling brengt personen als Eugenia de Montijo en Isabel II tot leven en beschrijft hun koninklijke ervaringen tegen de achtergrond van de Europese politiek. Het begin van ‘Parisiana’ zet de toon voor een rijke verhaalstructuur die biografie en maatschappelijk commentaar met elkaar vermengt. Darío introduceert de lezer in het sombere lot van Eugenia de Montijo en beschrijft hoe zij van keizerin veranderde in een vergeten weduwe. Hij vergelijkt haar lot met dat van Isabel II, die in ballingschap haar koninklijke waardigheid behoudt. Met levendige beschrijvingen en ontroerende anekdotes schildert de auteur het emotionele verdriet van deze historische figuren en nodigt de lezer uit om na te denken over de tijdelijkheid van macht en de pijnlijke werkelijkheid van verlies en herinnering.