„Parisiana” Rubena Daríosa to literackie dzieło napisane na końcu XIX wieku. Książka składa się z zbioru refleksji i obserwacji, które przede wszystkim dotyczą życia uwięzionych w exilu członków królewskiej rodziny oraz związku pomiędzy osobistymi historiami a historycznymi komentarzami. Opowieść ożywia postaci takie jak Eugenia de Montijo i Izabela II, ukazując ich doświadczenia w kontekście europejskiej polityki. Wstęp do „Parisiany” stanowi przygotowanie do czytania bogatej historii, łączącej biografię z socjalnymi analizami. Darío zapoznaje czytelników z ponurym losem Eugenii de Montijo, opisując jej transformację z cesarzowej w zaniedbaną wdowę. Tekst kontrastuje jej los z życiem Izabeli II, która w exilu utrzymuje swoją królewską godność. Za pomocą barwnych opisów i wzruszających anegdot autor ukazuje emocjonalne problemy tych postaci, zachęcając czytelników do zastanowienia się nad tymczasowością władzy oraz bolesnymi aspektami straty i pamięci.