«Parisiana» Рубэна Дарыё — гэта літаратурны твор, напісаны ў канцы XIX стагоддзя. Кніга ўяўляе сабой збор разважанняў і назіранняў, прысвечаных пераважна жыццю выгнаных манархаў і перапляценню асабістых анекдотаў з гістарычнымі каментарыямі. У аповедзе ажываюць такія постаці, як Эўгенія дэ Мантыха і Ізабэла II, чый каралеўскі досвед паказаны на фоне еўрапейскай палітыкі. У пачатку «Parisiana» ствараецца аснова для багатай гістарычнай панарамы, дзе біяграфія спалучаецца з сацыяльным каментарыем. Дарыё знаёміць чытачоў з журботным вобразам Эўгеніі дэ Мантыха, разважаючы пра яе ператварэнне з імператрыцы ў забытую ўдаву. Тэкст супрацьпастаўляе яе лёс лёсу Ізабэлы II, якая захоўвае каралеўскую годнасць у выгнанні. Праз яркія апісанні і кранальныя анекдоты аўтар малюе карціну душэўных выпрабаванняў, з якімі сутыкнуліся гэтыя гістарычныя постаці, запрашаючы чытачоў паразважаць пра мінлівасць улады і балючыя рэаліі страты ды памяці.