«Падарожжа ў Нікарагуа і гісторыя маіх кніг» Рубэна Дарыё — гэта падарожны нарыс і аўтабіяграфічнае апавяданне, верагодна, напісанае ў канцы XIX стагоддзя. Тэкст адлюстроўвае вяртанне Дарыё на радзіму пасля доўгай адсутнасці, раскрываючы тэмы настальгіі, ідэнтычнасці і багатай культурнай спадчыны Нікарагуа. Лірычная проза Дарыё перадае прыгажосць нікарагуанскага краявіду і жвавасць яго жыхароў, запрашаючы чытачоў глыбока ацаніць яго родную зямлю. У пачатковай частцы кнігі Дарыё дзеліцца эмацыйнымі разважаннямі, адпраўляючыся ў падарожжа назад у Нікарагуа пасля пятнаццаці гадоў адсутнасці і ўзгадваючы краявіды ды ўспаміны, якія сфарміравалі яго юнацтва. Ён апісвае свой маршрут праз Нью-Ёрк і Панаму, сутыкаючыся з цяжкасцямі падарожжа і адначасова зачароўваючыся флорай і людзьмі, якіх сустракае. Набліжаючыся да Нікарагуа, ён перадае пачуццё чакання і любові да зямлі, якую называе сваёй «маці-краінай», ствараючы аснову для аповеду, багатага на асабістую гісторыю і паэтычныя назіранні. Гэтая частка з’яўляецца адначасова асабістым падарожжам і больш шырокім даследаваннем нікарагуанскай культуры ды ідэнтычнасці, замацоўваючы кнігу як шчыры гімн яго радзіме.