«El Viaje a Nicaragua é Historia de mis libros» اثر روبن داریو، سفرنامهای روایی و گزارشی خودزندگینامهای است که احتمالاً در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این متن بازگشت داریو به سرزمین مادریاش پس از غیابی طولانی را بازتاب میدهد و مضامینی چون نوستالژی، هویت و میراث فرهنگی غنی نیکاراگوئه را بررسی میکند. نثر تغزلی داریو زیبایی چشمانداز نیکاراگوئه و سرزندگی مردم آن را به تصویر میکشد و خوانندگان را فرامیخواند تا در قدردانی عمیق از سرزمین مادری او تأمل کنند. بخش آغازین کتاب تأملات عاطفی داریو را هنگامی ارائه میدهد که پس از پانزده سال دوری، سفر بازگشت به نیکاراگوئه را آغاز میکند و چشماندازها و خاطراتی را به یاد میآورد که جوانیاش را شکل دادهاند. او مسیر سفر خود را از نیویورک و پاناما توصیف میکند؛ در حالی که با دشواریهای سفر روبهرو میشود، شیفتهٔ گیاهان و مردمی میگردد که با آنان دیدار میکند. هرچه به نیکاراگوئه نزدیکتر میشود، حس انتظار و دلبستگی خود را به سرزمینی که آن را «میهن مادری» خویش مینامد بیان میکند و زمینه را برای روایتی سرشار از تاریخ شخصی و مشاهدههای شاعرانه فراهم میسازد. این بخش هم سفری شخصی و هم کاوشی گستردهتر در فرهنگ و هویت نیکاراگوئه است و کتاب را به سرودی صمیمانه در ستایش سرزمین مادری او بدل میکند.