„Meksykańskie noce” Gustava Aimarda to powieść historyczna napisana na końcu XIX wieku. Akcja książki rozgrywa się w bogatym i zróżnicowanym krajobrazie Meksyki, a głównym tematem są przygody dwóch podróżników: dobrze uzbrojonego hrabiego Luiza del Saulaya oraz jego towarzysza Oliveria. Oni opowiadają o swoich doświadczeniach podczas wędrówki przez krajinę pełną piękna, ale i niebezpieczeństwa, poruszając tematy cywilizacji, bogactwa i przygód. W prologu powieści przedstawione są wspaniałe widoki Meksyki, zwłaszcza krajobraz regionu Las Cumbres; podróżnicy zatrzymują się, by podziwiać piękno okolicy. Podczas dalszej drogi rozmawiają o swoim celu – hrabia wyjaśnia, że zmierza na ślub z kobietą, którą w ogóle nie zna. W ich sercach pojawia się poczucie niepokoju, gdy uświadomiają sobie potencjalne zagrożenia tego regionu; Oliverio nieustannie przypomina o konieczności ostrożności w kraju, gdzie zasadzki i rabunki są powszechnymi zjawiskami. Ten dialog stanowi preludium do dalszych wydarzeń i przygód, a także ukazuje związek między osobistymi konfliktami a politycznymi sprzecznościami w tej historii.