«قانون پدیدههای روانی» اثر تامسون جی. هادسون، اثری علمی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این کتاب میکوشد فرضیهای جامع و کاربردی برای تحلیل و طبقهبندی پدیدههای گوناگون روانی، از جمله هیپنوتیسم، روحباوری و درمانهای ذهنی، ارائه کند. هادسون قصد دارد با طرح این دیدگاه که بسیاری از تجلیات ظاهراً نامرتبط روانی از طریق اصلی کلی به یکدیگر پیوند دارند و میتوان آنها را بهصورت نظاممند درک و مطالعه کرد، شکافهای موجود در علم روانشناسی را پر کند. آغاز اثر با تبیین ضرورت وجود فرضیهای وحدتبخش در روانشناسی، مشابه فرضیههای موجود در حوزههای علمی دیگر مانند فیزیک و شیمی، زمینه را برای این پروژه بلندپروازانه فراهم میکند. هادسون استدلال میکند که بدون چنین چارچوبی، پدیدههای روانشناختی آشفته و ناشناخته باقی میمانند. او بهسرعت مفهوم دوگانگی در فرایندهای ذهنی انسان را مطرح میکند و وجود «ذهن عینی» را فرض میگیرد که از طریق حواس با جهان مادی تعامل دارد، و «ذهن ذهنی» را که خارج از این محدودیتها عمل میکند، بهویژه هنگامی که فرد در حالت هیپنوتیسم قرار دارد. این دوگانگی برای درک بررسی عمیقتر کتاب از چگونگی مواجهه و ادراک پدیدههای روانی توسط ذهن انسان، نقشی محوری دارد.