„The Law of Psychic Phenomena” Thomsona Jaya Hudsona to publikacja naukowa napisana pod koniec XIX wieku. Książka dąży do sformułowania wszechstronnej hipotezy roboczej służącej analizie i klasyfikacji różnych zjawisk psychicznych, w tym hipnozy, spirytyzmu i terapii psychicznej. Hudson stara się wypełnić luki w nauce o psychologii, wysuwając tezę, że wiele pozornie odrębnych przejawów psychiki łączy ogólna zasada, którą można systematycznie rozumieć i badać. Początek dzieła tworzy podstawy tego ambitnego przedsięwzięcia, wskazując na konieczność opracowania jednoczącej hipotezy w psychologii, podobnej do hipotez funkcjonujących w innych dziedzinach nauki, takich jak fizyka i chemia. Hudson dowodzi, że bez takich ram zjawiska psychologiczne pozostają chaotyczne i niezrozumiałe. Szybko wprowadza pojęcie dwoistości ludzkich procesów umysłowych, zakładając istnienie „umysłu obiektywnego”, który za pośrednictwem zmysłów wchodzi w interakcję ze światem fizycznym, oraz „umysłu subiektywnego”, działającego poza tymi ograniczeniami, zwłaszcza w stanie hipnozy. Ta dwoistość ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia dalszych rozważań książki o tym, jak ludzki umysł porusza się w świecie zjawisk psychicznych i jak je pojmuje.