«باغ بدون دیوار» اثر کانینگزبی داوسن، رمانی نیمهخودزندگینامهای است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. روایت بر خاطرات شکلدهندهٔ قهرمان جوان و بینام داستان تمرکز دارد و مضامینی چون کودکی، فقدان والدین و جستوجوی آزادی بیرون از محدودیتهای جامعه را بررسی میکند. کتاب از نگاه کودکی روایت میشود که دربارهٔ مادرش، فقرشان و پیچیدگیهای عاطفی پیرامون روابط خانوادگیشان تأمل میکند. آغاز کتاب خواننده را با نخستین خاطرهٔ قهرمان آشنا میسازد؛ لحظهای لطیف با مادرش که به یادآوری اندوهبارِ فقدان و اشتیاق بدل میشود. هنگامی که روایت میان دوران کودکی او در لندن و استوک نیوینگتون جابهجا میشود، از تلاشهای پدرش بهعنوان نویسنده و پیچیدگیهای پنهان زندگی خانوادگیشان آگاه میشویم. با تصویرپردازی زندهٔ پسر از زندگی آنسوی باغ محصورش روبهرو میشویم؛ او رؤیای بهشتی بیدیوار را در سر میپروراند و بدینسان میل خود به آزادی و ماجراجویی را آشکار میکند. مادرش خیلی زود میمیرد و کودکی او را در مهی از فقدان فرو میبرد؛ بااینحال، این دوران با تصاویر گیاهشناختی و لذتهای سادهٔ طبیعت بهطرزی زنده رنگآمیزی شده است. هنگامی که او با احساس رهاشدگی خود دستوپنجه نرم میکند، سفری دروننگرانه آغاز میشود و زمینه را برای بررسی روابط و آرزوهای او در سراسر رمان فراهم میسازد.