«اوموریسمو» اثر لوئیجی پیراندلو، جستاری فلسفی است که در آغاز قرن بیستم نوشته شده است. این متن به مفهوم شوخطبعی میپردازد، ظرافتهای آن را شرح میدهد و بررسی میکند که این مفهوم در گذر زمان و در فرهنگهای گوناگون چگونه به شیوههای متفاوت درک شده است. نویسنده با نگاهی انتقادی، به تفسیرها و تعریفهای تاریخی شوخطبعی میپردازد و تحلیلی از رابطه پیچیده آن با طعنه و برداشتهای اجتماعی ارائه میکند. آغاز «اوموریسمو» خواننده را با ریشهشناسی پیچیده و معانی در حال تغییر اصطلاح شوخطبعی آشنا میسازد؛ پیراندلو برای نشان دادن زمینه تاریخی شوخطبعی در ادبیات، به چهرههای مختلف ادبی و فیلسوفانی مانند آلساندرو دِآنکونا اشاره میکند. او درباره تأثیرات دگرگونکننده دیدگاههای فرهنگی بر شوخطبعی بحث میکند و بر تفاوت میان برداشتهای سطحی و درکهای فلسفی عمیقتر تأکید میگذارد. پیراندلو در سراسر این بخش آغازین، زمینه را برای بررسی عمیقترِ چیستی شوخطبعی حقیقی، ماهیت آن و نقش اجتماعیاش فراهم میکند و بدینسان از تحلیلی تأملبرانگیز خبر میدهد که خوانندگان را دعوت میکند برداشتهای خود از شوخطبعی را بازنگری کنند.