‘Het kind in de menselijke vooruitgang’ van George Henry Payne is een historische verhandeling die aan het begin van de twintigste eeuw werd geschreven. Dit werk gaat diep in op de veranderende perceptie van en omgang met kinderen door de geschiedenis heen en onderzoekt maatschappelijke opvattingen, gebruiken en de langzame opkomst van een humanitaire benadering van het welzijn van kinderen in verschillende culturen en tijdperken. Het boek is van betekenis vanwege zijn uitgebreide verkenning van de vaak veronachtzaamde geschiedenis van de kindertijd en beoogt licht te werpen op de manier waarop de beschaving vooruitgang heeft geboekt in haar behandeling van jongeren. Het boek begint met een voorwoord van dr. A. Jacobi, die de unieke bijdrage van het werk aan het debat over de rechten en het welzijn van kinderen erkent. Hij benadrukt dat historische beschouwingen over de positie van kinderen in de bestaande literatuur grotendeels over het hoofd zijn gezien, waardoor een aanzienlijke leemte is ontstaan. Payne bereidt de lezer voor op een gedetailleerde analyse van de ontwikkeling van maatschappelijke opvattingen over kinderen en stelt dat moederlijke genegenheid de basis vormt van menselijk altruïsme. Hij zinspeelt op de complexe wisselwerking tussen economische omstandigheden, maatschappelijke normen en de behandeling van kinderen, en suggereert dat het boek deze verbanden door de geschiedenis heen zal volgen om de geleidelijke verschuiving van barbarij naar een humanere beschouwing van de rechten en zorg voor kinderen te illustreren.