„Dziecko w rozwoju ludzkości” George’a Henry’ego Payne’a to opracowanie historyczne napisane na początku XX wieku. W dziele tym przeanalizowano zmieniające się na przestrzeni dziejów postrzeganie dzieci i sposób ich traktowania, badając postawy społeczne, praktyki oraz powolne kształtowanie się humanitarnego podejścia do dobrostanu dzieci w różnych kulturach i epokach. Książka jest istotna ze względu na wszechstronne przedstawienie często pomijanej historii dzieciństwa i ma na celu ukazanie, jak cywilizacja rozwijała się w swoim stosunku do młodego pokolenia. Na początku książki zamieszczono przedmowę dr. A. Jacobiego, który dostrzega jej wyjątkowy wkład w dyskusję na temat praw i dobrostanu dzieci. Podkreśla on, że refleksje historyczne nad statusem dzieci były w istniejącej literaturze w dużej mierze pomijane, co stworzyło znaczącą lukę. Payne przygotowuje grunt pod szczegółową analizę ewolucji społecznych postaw wobec dzieci, twierdząc, że matczyna miłość stanowi fundament ludzkiego altruizmu. Wskazuje na złożone współzależności między warunkami ekonomicznymi, normami społecznymi a traktowaniem dzieci, sugerując, że książka prześledzi te relacje wstecz przez historię, aby zilustrować stopniowe przejście od barbarzyństwa do bardziej humanitarnego uwzględniania praw dzieci i opieki nad nimi.