Komentarz Philippe’a Martinona do dzieła „Prononce le Français” jest lingwistycznym traktatem o wymowie francuskiej napisanym na początku XX wieku. To kompleksowy przewodnik po praktycznej wymowie, który obejmuje różne aspekty fonetyki, w tym nuanse dźwięków samogłosek i spółgłosek, a także poprawną wymowę nazw własnych i obcojęzycznych słów. Celem tego dzieła jest rozwikłać niesporządzalności i nieprecyzje występujące w wcześniejszych opracowaniach fonetycznych, oferując czytelnikom strukturalne i metodyczne klasyfikacje, które pomogą im poprawić swą mówiącą francuszczyznę. Tekst zaczyna się przedmową, w której autor krytykuje braki i niesłuszności wcześniejszych przewodników i słowników wymowy. Martinon krytykuje te wcześniejsze publikacje za nieprecyzję i niewystarczającą kompletność, wskazując na konieczność nowego podejścia do nauki wymowy. Opisuje zasady, na których opiera się swój traktat, akcentując metodykę skupioną na rzeczywistym użyciu języka w życiu codziennym, szczególnie na wymowie typowej dla Paryża. Wśród kluczowych pojęć przedstawionych w tekście znajduje się istotna rola rozróżniania różnych dźwięków samogłosek oraz stworzenie logicznego ramienia do zrozumienia zasad wymowy, co stanowi podstawę dla bardziej detalicznych analiz przedstawionych w kolejnych rozdziałach.