„Historia rzeźby” Ernsta Henry’ego Shorta to dzieło historyczne napisane na początku XX wieku. To kompleksowa praca, która bada rozwój sztuki rzeźbi od jej starożytnych korzeni w kontekście różnych kulturowych i historycznych zjawisk, z szczególnym naciskiem na to, w jaki sposób te czynniki wpływały na artystyczną ekspresję przez wieki. Autor podkreśla konieczność rozumienia rzeźby w ramach społecznej i politycznej historii, prezentując wyjaśnienia dotyczące związków między sztuką a tożsamością narodu. Na początku książki Short wyjaśnia cel swoich badań, podkreślając, że sztuka jest odzwierczeniem ludzkiego doświadczenia i nie może być rozpatrzana w izolacji. Uważa, że rzeźba, choć czasami traktowana jako zapomniana forma sztuki, jest w istocie żywa i głęboko powiązana z intencjami artysty oraz z kontekstem społecznym, w którym powstała. W pierwszych rozdziałach opisuje rozwój greckiej rzeźby, odnotowując transformację od prostych, początkowych form do bardziej wyrafinowanych stylów charakterystycznych dla złotej ery Grecji, co stanowi podstawę do zrozumienia rozwoju tej sztuki w późniejszych okresach.