Catulle Mendès’in “Les oiseaux bleus” adlı eseri, 19. yüzyılın sonlarında yazılmış hikayelerden oluşan bir derlemedir. Kitap, masal unsurlarını insan deneyiminin çeşitli yönleriyle bir araya getirerek, çeşitli karakterlerin hayatları üzerinden güzellik, aşk ve mutluluğun yanılsaması gibi temaları inceler. Hikayeler hem romantizmi yansıtır hem de özellikle Paris yaşamı bağlamında toplumsal koşulları eleştirir. Derlemenin başında, bir zamanlar canlı olan ancak bir bayram sırasında çamura düşen narin bir çiçekten yola çıkılır; bu sahne neşenin geçici doğasını sembolize eder. Yoksul bir aileden gelen küçük kız, bu çiçeği alarak masumiyetini ve kasvetli ortamda güzelliğe olan özlemini gösterir. Hikaye, kızın ilgisiz ebeveynleriyle yaşadığı sıcak ilişkiler ve basit mutluluğu ile zorlu dünyada yaşam mücadelesi arasındaki tezatlarla devam eder. Aynı zamanda, zorluklar içinde olan diğer karakterler de yoksulluk ve ihmal gibi daha geniş toplumsal sorunları temsil ederek, Mendès’in canlı anlatım tarzında umut ve umutsuzluğun incelenmesine zemin hazırlar.