Cesare Cantù’nun “Storia degli Italiani, vol. 15” adlı eseri, 19. yüzyılın sonlarında kaleme alınmış tarihî bir anlatıdır. Bu cilt muhtemelen İtalyan dilinin dilsel ve kültürel gelişimini ve kökenlerini ele almakta, İtalyanca halk dilinin Latinceden gelişimine ilişkin teorilere değinmektedir. İtalya’da mevcut olan çeşitli lehçe ve dillerin etkilerini inceler, modern İtalyancayı şekillendiren tarihî dönüşümleri ele alır. Eserin başlangıcı, dil araştırmasına ve insanlar arasındaki iletişim sürecine bir giriş sunar. Dilin gelişimi için gerekli fizyolojik ve zihinsel koşulları ele alarak başlar ve insanlar ile hayvanlar arasındaki farklılıkların altını çizer. Cantù, İtalyan dilinin gelişimine ilişkin üç temel teori ortaya koyar ve Latinceden halk diline geçişteki tarihî değişimler üzerine düşünür. Dilsel değişimleri zaman içinde izlemenin önemini vurgulayarak İtalyancanın dış etkilerle birdenbire ortaya çıkmak yerine Latinceden doğal biçimde geliştiğini öne sürer; böylece İtalya genelindeki lehçelerin ve bunların tarihî bağlamlarının daha derinlemesine incelenmesine zemin hazırlar.