„Drama sanskrytowa: jej pochodzenie, rozwoj, teoria i praktyka“ autorstwa A. Berriedale Keitha to naukowy traktat o starożytnym indyjskim dramacie napisany na początku XX wieku. Praca zajmuje się historycznym kontekstem, rozwojem oraz teoretycznymi aspektami dramatu sanskrytowego, akcentując jego korzenie w literaturze vedycznej oraz bogatą kulturową wartość. Autor stara się przedstawić dogłębną analizę życia i dzieła wielkich pisarzy i myślicieli, którzy wpłynęli na rozwój tej tradycji, a także zaznaczyć niuanse teorii i praktyki dramatycznej. W wstępie książki podkreśla się znaczenie wcześniejszych badań i odkryć dla zrozumienia rozwoju indyjskiego dramatu, z szczególnym uwzględnieniem wpływowych tekstów i postaci. Keith opisuje boskie korzenie dramatu według indyjskiej tradycji, zawartych w „Nāṭyaçāstrze”, i pokazuje, jak literatura vedyczna zawiera elementy dialogu i scenicznej interpretacji, co wskazuje na wcześniejsze formy dramatu. Wstęp przygotowuje grunt pod dogłębne badanie tego, jak drama sanskrytowa nie tylko rozkwitła jako potężny kulturowy i artystyczny fenomen, ale także w swoim rozwoju wchłoniła różnorakie wpływy i stylistyczne elementy.