A. Berriedale Keith tarafından yazılan “Sanskrit Tiyatrosu: Kökeni, Gelişimi, Teorisi ve Uygulaması”, 20. yüzyılın başlarında kaleme alınmış, eski Hint tiyatro sanatları üzerine bir akademik çalışmadır. Bu eser, Sanskrit tiyatrosunun tarihsel bağlamını, evrimini ve teorik yönlerini incelemekte; aynı zamanda Vedic edebiyatındaki köklerini ve zengin kültürel önemini vurgulamaktadır. Keith, bu geleneğin arkasındaki büyük yazarları ve düşünürleri ile tiyatro teorisi ve uygulamasının inceliklerini derinlemesine analiz etmeyi amaçlamaktadır. Kitabın girişi, özellikle etkili metinlere ve şahsiyetlere atıfta bulunarak, Hindistan tiyatrosunun evrimini anlamada önceki araştırmaların ve keşiflerin önemini vurgulamaktadır. Keith, Hint geleneğine göre Nāṭyaçāstra’da belirtilen tiyatronun ilahi kökenlerini özetlemekte ve Vedic edebiyatının diyalog ve performans unsurlarını içerdiğini, bu durumun daha erken dönem tiyatro biçimlerine işaret ettiğini belirtmektedir. Giriş bölümü, Sanskrit tiyatrosunun sadece güçlü bir kültürel ve sanatsal ifade olarak gelişmesinin değil, aynı zamanda gelişimi sürecinde çeşitli etkileri ve stilleri de benimsemesinin incelenmesi için zemin hazırlamaktadır.