„Opowieści o prorokach (przed wygnaniem)“ autorstwa Isaaca Landmana to zbiór opowiadań poświęconych prorokom starożytnego Izraela, napisany na początku XX wieku. Książka dokonuje analizy życia, wyzwań i przesłanek tych proroków, z szczególnym akcentem na ich społeczne i moralne obowiązki w okresie dużych zamieszek i upadku moralnego w Izraelu. W pierwszej części książki przedstawiony jest Amos – pastucha z Tekoah, który doskonale uświadomił sobie rozszerzoną niesprawiedliwość i korupcję panujące w Izraelu za czasów króla Jeroboama II. Opowieść barwnie opisuje radosne świętowanie po zdobyciu Damaszku, które symbolizuje koniec konfliktów w Izraelu; jednak ta radość kontrastuje z rzeczywistością społecznych nierówności i cierpienia biednych. W toku narracji Amos staje się gorączym obrońcą sprawiedliwości, odważnie przepowiadając proroctwa przeciwko zamożnej elicie, która uciska prostych ludzi, kwestionując istniejący stan rzeczy i przekazując Boże przesłania, które podkreślają konieczność moralnej odpowiedzialności. Jego droga otwiera drogę do głębokich refleksji nad wierą, sprawiedliwością oraz konsekwencjami społecznego leniwca.