„Upadek i odbudowa cywilizacji: filozofia cywilizacji” Alberta Schweitzera to traktat filozoficzny napisany na początku XX wieku. Dzieło analizuje kryzys, przed którym stoi współczesne społeczeństwo, dowodząc, że cywilizacja została wydrążona wskutek zaniedbania fundamentów etycznych i nadmiernego nacisku na postęp materialny, historyczny oraz techniczny. Główną troską Schweitzera wydaje się to, że autentyczna cywilizacja jest zasadniczo zakorzeniona w etyce; twierdzi on, że jedynie poprzez ponowne ustanowienie trwałych zasad etycznych społeczeństwo może przywrócić sens i nadzieję zarówno jednostkom, jak i narodom. Początek tego traktatu przedstawia pogląd Schweitzera, że cywilizacja znajduje się w głębokim kryzysie nie tylko z powodu niedawnych katastrof, takich jak wojna, lecz także wskutek długotrwałego zaniedbywania fundamentalnej refleksji etycznej. Krytykuje on współczesną filozofię za porzucenie roli przewodniczki rozwoju cywilizacji i przekształcenie się w dyscyplinę scholastyczną, rozdrobnioną oraz oderwaną od naglących kwestii moralnych. Schweitzer ukazuje, jak przemiany historyczne, gospodarcze i organizacyjne ograniczyły wolność jednostki, autorefleksję i człowieczeństwo, prowadząc do nadmiernej specjalizacji, utraty niezależnego osądu moralnego oraz podporządkowania osobowości jednostki opinii mas i strukturom instytucjonalnym. Podkreśla, że prawdziwa cywilizacja wymaga etyki osobistej, autentycznej duchowości i wewnętrznej przemiany jednostki, argumentując, że bez nich postęp w instytucjach i dziedzinach materialnych jest pusty, a nawet destrukcyjny. Pierwsze rozdziały tworzą podstawę jego głównej tezy: odbudowa cywilizacji zależy od odrodzenia przemyślanego, etycznego zaangażowania zarówno na poziomie jednostki, jak i zbiorowości.