„Rozmyślania cesarza Marka Aureliusza” to zbiór stoickich refleksji napisanych w II wieku naszej ery. Jest to prywatny notatnik z poradami dotyczącymi życia według zasad cnoty, rozumu, sprawiedliwości i samokontrolu, a także przyjęcia porządku natury. W tych tekstach doświadczenia cesarskie łączą się ze stoickimi zasadami, a nacisk kładzie się na wewnętrzną dyscyplinę nad sławą lub bogactwem. Na początku dzieła znajduje się krótka biografia Marka Aureliusza oraz opis jego prowadzonych wojen; potem rozpoczyna się pierwszy tom, który zawiera listę lekcji wyniesionych z doświadczeń rodzinnych, nauczycieli i przyjaciół (od Rustika i Apolloniusa po Sextusa i Frontona), a także podziękowania bogom za ich wsparcie. Drugi tom zawiera codzienne zalecenia: jak radzić sobie z trudnymi osobami, odróżniać ciało, oddech i rozum jako najważniejsze elementy życia, akceptować wolę boską, skupić się na obowiązkach teraźniejszych oraz unikać rozpraszania i pychy. Początkowe części tomów III–IV podkreślają konieczność skutecznego wykorzystywania umysłu, zanim wiek go osłabi; przyznają się również do śmiertelności nawet największych postaci i widzą piękno w procesach natury. Cały zbiór naciska na kosmopolityczne obowiązki, krótkość życia, obojętność wobec pochwał oraz śmierć jako naturalną transformację. W niektórych fragmentach wspominają się również wydarzenia związane z pobytem Marka Aureliusza wśród Quadów i w Carnuntumie.