„Kawałki: Z przygodowej kroniki niepotrzebnego człowieka” autorstwa Aleksandra Weickera to powieść napisana na początku XX wieku. To satyryczna, pełna aforyzmów opowieść o dojrzewaniu młodego człowieka, przedstawiona w formie publikacji zapomnianego dziennika jego przyjaciela przez redaktora. Główny bohater, Jappes, przechodzi z surowego wiejskiego dzieciństwa do uniwersytetu i zatłoczonego miasta, gdzie spotyka różnych ludzi: swą doświadczoną sąsiadkę oraz delikatną dziewczynę, której pomaga w lombardzie. Styl narracyjny połącza bezceremonijszy humor z ostrością krytyki społecznej akademickiego środowiska, moralności i ludzkich pragnień. Na początku książki narrator otrzymuje chaotyczny rękopis swojego zmarłego przyjaciela oraz żywą ropuchę i postanawia opublikować ten dziennik. Jappes, wychowany przez surową matkę, przychodzi na uniwersytet, zwiedza miasto i pisze dowcipne notatki do swojego dziennika. Wynajmuje skromne pomieszczenie u rodziny Wertheimów, chodzi na wykłady i, gdy mu brakuje pieniędzy, zastawia szachowe figurki, a uzyskane pieniądze daje dziewczynie, która kupuje kwiaty pogrzebowe dla swojej matki. W powieści rozwijają się dwie ważne relacje: z kokietliwą sąsiadką Reinette, która prowokuje go i często się z nim sprzeciwia, oraz z wdzięczną pracownicą lombardu Pepy, która później przyznaje, że jest nieślubna, a Jappes dzieli się z nią swoimi cynicznymi refleksjami o małżeństwie, ojcach i „duszy”. W książce występują również różni profesorowie oraz studenti, którzy żyją w atmosferze seksualnej ryzykowności. Na koniec Jappes zabiera Pepy do Lohengrina – przepełniony sprzecznością pomiędzy prawdziwymi uczuciami a ironią.