„Wszystkie dzieła 19: Uprzedzeni i znieważeni” Fiodora Dostojewskiego to powieść napisana w połowie XIX wieku. Opowiada historię miłości, dumy i upokorzenia w Petersburgu, narrowaną przez młodego pisarza Iwana Pietrowicza, który wspomina ten tragiczny rok. Głównym motywem jest jego związek z Nataszą Ichmeniewą, jej oddanymi, lecz cierpiącymi na trudności rodzicami, a także ich konflikt z licowniczym księciem Walkoffskim i jego podatłym synem Aljosha. W powieści znajdziemy intymne psychologiczne portrety postaci, obraz socjalnej okrucieństwa oraz bólu i bezbronności ludzi przebywających na krawędzi zniszczenia. Opowieść rozpoczyna się od poszukiwań nowego lokum przez Iwana, jego fascynacji starcem i jego starożytnym psem w niemieckiej cukierni, a także od milczącego konfrontu, który kończy się nagle śmiercią psa oraz upadkiem starego mężczyzny w sąsiednim zaułku. Iwan odkrywa, że ten człowiek to Jeremiasz Smitt, poznaje jego skrajną biedę i wynajmuje jego tanie pomieszczenie na poddaszu. Swoją historię opowiada z łóżka w szpitalu, przygotowując się, by opisać ten ostatni, najtrudniejszy rok swojego życia. Opisuje swój przeszły: zostaje sierotą i wychowuje się z Nataszą przez dobrou rodzinę Ichmeniewów; ma idyliczne wspomnienia z dzieciństwa, ale ich stosunki z księciem Walkoffskim zmieniają się na gorsze – dochodzi do oskarżzeń, procesów i przeprowadzki rodziny do Petersburga. Pamięta swój pierwszy literacki sukces oraz delikatny, nieformalny związek z Nataszą; rok później powraca złamany, jakby niewidzialna katastrofa otworzyła między nimi przepaść.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/Humiliated_and_Insulted