„Motywy ludzi” George’a Alberta Coe jest traktatem o psychologii moralnej i filozofii społecznej napisanym na początku XX wieku. Autor analizuje, co w rzeczywistości kieruje zachowaniem człowieka, oraz dlaczego współczesna społeczność stała się sceptyczna wobec dobroci ludzkiej. Tę tendencję pokazuje na przykładach wojen, naukowych teorii, literatury, industrializmu i zorganizowanych religii. Książka twierdzi, że nasze rozczarowanie wynika z częściowo prawdziwych informacji oraz niewłaściwego rozumienia motywów ludzkiej działalności, i proponuje kultivację szerszych, wyższych celów jako drogę do odbudowy. W wstępie Coe wyjaśnia cel swojej pracy: jako nauczyciel edukacji i psychologii religii stara się przedstawić jasną analizę motywacji ludzkiej, która mogłaby stanowić przykład dla szkol, kościołów i życia publicznego. Zaczyna od twierdzenia, że to nasze pragnienia definiują nas – ograniczone żądania skraczają życie, natomiast szerokie i zmienione w toku czasu pragnienia rozszerzają jego granice. Krytykuje edukację i religię za promocję istniejących „dobrów” zamiast pielęgnowania lepszych aspiracji. W pierwszej części książki analizuje, jak zmniejszyła się wiara w ludzką naturę: od optymizmu XIX wieku do cynizmu po II wojnę światową; propagandę wojenną, wykorzystywanie sytuacji do zdobywania zysków oraz moralną dezorientację. Również omawia mity dotyczące ewolucji, nową literaturę, która akcentuje irracjonalne impulsy, oraz sprzeczne punkty widzenia w psychologii. Uważa, że głównym źródłem rozczarowania jest industrializm, który normalizuje motywację opartą na zysku, konfliktach i nieuczciwości. W drugiej części Coe ponawia swoje stwierdzenie: świat jest bogaty, ale wątpimy w naszą zdolność do pielęgnowania wielkich i szlachetnych pragnień – to założenie zamierza poddać krytyce.